Een jaar in het buitenland: a true story!

Elk jaar gaan er weer enkele jonge mensen voor een tijdje een andere cultuur ontdekken! Dát is AFS...

Maar wie kan er nu beter over deze ervaring vertellen, dan deze jongeren zélf?

Dat is dus wat deze rubriek doet... dit is HUN verhaal!!!

Ongeveer elke maand zal iemand anders een kort stukje schrijven, en zijn/haar ervaring van die moment uit de doeken doen!

Veel leesplezier!

Het BBlink-team, Mieke en Wim!

Sebastien Paton, Panamá

09.50
23 augustus 2007.
Zaventem airport, Brussels, Belgium

Een groepje onwennig kijkende jongeren staat samen met hun familie aan de incheckbalie. Er bestaat geen twijfel over wie ze zijn, ze hebben immers allemaal de overduidelijke uitstraling van de doorsnee AFS student. Het kan ook zijn omdat ze een badge of t-shirt dragen met het lugubure opschrift 'AFS' maar dat doet niet ter zake. Ze staan afscheid te nemen van hun familie waarbij bij meer dan één student of familielid de traantjes rijkelijk vloeien. Daarna begeeft de groep zich naar het vliegtuig. Na een tijdje en een laatste blik op het glorierijke vaderland stijgt de groep op, stijgen wij op, op weg naar een ver land en grootse avonturen in Panamá.

Na een toch niet zo comfortabele vlucht (met tussenstop in Atlanta) van circa 14 uur komen we om exact 12 uur 's nachts toe in Tocumen Airport in Panama City alwaar een clandestien busje en een al even clandestien heerschap ons staat op te wachten en waarmee we ons naar een hotel begeven waar we de komende drie dagen zullen overnachten.
Dat weekend brachten we met zeer zinvolle activiteiten door zoals uitrusten, zwemmen, pokeren, andere mensen leren kennen, bellen en/of mailen naar huis. Ah ja, ook afs activiteiten. Het was ten slotte een welkomstoriëntatie.

En dan... kwam de dag dat we naar onze familie toegingen. De mensen die naar andere gebieden gingen werden op de bussen (bak ijzer met wielen, doorgaans vier, af en toe met rem) geladen en zij die in Panama City bleven werden door hun familie opgehaald. Ikzelf ben de neef van twee vrijwilligers die er ook waren, dus zij voerden mij naar mijn huis.
Toen kwam het langverwachte moment, we naderden het huis, stopten, en gingen naar de deur. Ondertussen raasde het door mijn hoofd:"Wat moet ik zeggen?" en "Het enigste wat ik in het spaans vlekkeloos kan zeggen is: No hablo español" en dergelijke meer. We deden de deur open en kwamen tot de ontdekking dat mijn moeke even was gaan shoppen. Over een anti-climax gesproken. Dus zijn we maar even gaan zwemmen en hebben we wat tv gekeken. Dan kwam ze ten slotte thuis en heb ik netjes hallo gezegd, cadeautjes afgegeven (die er tot heden nog onaangeroerd staan, ze wil ze voor een speciale gelegenheid bewaren...).

Sara Van Der Gucht, Peru

 Het is verschikkelijk moeilijk om zo een stukje te schrijven omdat er gewoon zodanig veel gebeurt. Een ding is zeker : het is hier echt super zalig !!

Voor diegene die het nog niet doorhadden, ik ben Sara en zit nu ongeveer 2 maand in Peru (Trujillo).

Momenteel zit ik hier in de computerles en straks om 14u is mijn school gedaan en dan beginnen de leuke naschoolse activiteiten dwz naar huis wandelen, middageten, douchen en omkleden (want we moeten zo een leuk uniformpje dragen). Dit zijn wel nog niet de leuke activiteiten. Nu begint het pas…

Maar eerst ga ik nog wat meer vertellen over onze school ! :p Ik zit samen met Hannah een meisje uit het ZAN-comité in “La Inmaculada”, een katholieke meisjesschool. Hier in Peru, en dus ook in onze school zijn er in het middelbaar slechts 5 jaren. Nu omdat Hannah en ik tot juli blijven en we dus eigelijk 2 halve jaren doen met een lange lange lange vakantie ertussen, zitten we nu nog in de 4de jaar of promo XLV3. Ieder jaar heeft hier zo zijn getal. De meisjes vereenzelvigen zich hier dan ook echt enorm met hun ‘promocion' en minder met hun klas.

School is helemaal anders en echt wel saai met momenten, maar we mogen helpen bij andere klassen en worden praktisch echt aanschouwd als leerkrachten.

Al bij al valt het ECHT wel goed mee !!

Maar dus na school begon het dus pas …

En het begint bij het ete. Dat is zooooooo lekker !! Wel raar dat ze hier altijd aardappelen en rijst en vlees met iets dat op groenten lijkt eten, maar ja zo is je bord snel gevuld en dan nog een lekker desertje of 2.

Allesinds na het eten zit ik altijd zoooo vol dat ik lekker chill voor het komende half uurtje tot uurtje. Maar meestal komt het er niet echt van want tegen de tijd dat ik mij geïnstalleerd heb, staan er dan al vrienden bij mij thuis. En dan kan de namiddag beginnen met heel wat activiteiten zoals dansen, rope skippen (=mijn sportje), naar de country om te gaan zwemmen, tennis te spelen, te biljarten, te eten, te lopen,… of ik spreek die dag af met AFS'ers of gewoon effe chillen met vrienden. Tegen de avond verzameld iedereen dan nog eens voor ons huis op straat om te babbelen en stoten uit te steken .

Tegen half 12 kruip ik dan in mijn nest om de volgende dag om 6u30 op te staan, te ontbijten, mijn klaar de maken en naar school gevoerd te worden.

Jana Saeys, Paraguay

Begin December begon de zalige lange vakantie hier.

Met ontzettend veel plannen begon de vakantie super. In de tweede week van december ben ik met mijn klasgenoten op reis gegaan naar Camboriu. Camboriu staat bekent voor zijn disco's en in december is het daar echt een “jongeren stad”... Wat ook waar blijkt te zijn.

Elke dag lang opblijven, op het strand babbelen met de vriendengroep, overdag lekker zonnen wat kan je nog meer wensen????

Voor de mensen die het nog niet weten het is hier niet warm, ‘t is hier verschrikkelijk warm... Sommige dagen kan het tot 40 graden oplopen. Veel fysieke inspanningen lever je hier niet tijdens de zomer... Een zalige luie vakantie dat is het. Terrere drinken met vrienden, shoppen,... .

Door het warme weer onbrak me met Kerstmis avond het “kerstmis gevoel”. Er was geen kerstboom, geen cadeautjes, maar wel veel  en lekker eten. Iedereen was gekleed in het rood. Toch wel  een ervaring om nooit te vergeten.

Nieuwjaar was dan weer helemaal anders. Iedereen in het wit gekleed wachtend tot het 24 uur werd. Met veel vuurwerk en cider luidden we het nieuwe jaar in. Na 1 uur vertrokken mijn zussen, vrienden en ik naar Noche Blanca, een mega fuif. Hier was alles en iedereen in het wit wat het heel feeëriek mooi maakte. ‘s Morgens vroeg pas zochten we ons bedje op. Ik heb de eerste dag van 2008 niets gedaan, alleen maar geslapen.

Een paar dagen geleden is het hier 3 Koningen geweest. Maar ze vieren het hier helemaal anders. Zoals ik het ken , kindjes die zich verkleden en dan van deur tot deur gaan zingen, kennen ze hier niet. De dag ervoor zetten de kinderen een schoen met een verlangbriefje erin voor de koningen. De dag erna is het briefje verdwenen en staat er een cadeautjes voor hen. Wat me direct deed denken aan Sint- Maarten of Sint-Nicolaas.

De ene belevenis na de andere volgen mekaar hier op en dit al sinds mijn aankomst.

En er staat me wellicht nog veel meer te wachten hier in het verre en mooie Paraguay....

( Nog vakantie tot eind februari whihiiiii )

Groetjes